Aeneid I. 170-197

 

     hūc septem Aenēās collēctīs nāvibus omnī

     ex numerō subit, ac magnō tellūris amōre

     ēgressī optātā potiuntur Trōes harēnā

     et sale tābentīs artūs in lītore pōnunt.

     ac prīmum silicī scintillam excūdit Achātēs

     succēpitque ignem foliīs atque ārida circum

     nūtrīmenta dedit rapuitque in fōmite flammam.

     tum Cererem corruptam undīs Cereāliaque arma

     expediunt fessī rērum, frūgēsque receptās

     et torrēre parant flammīs et frangere saxō.

     Aenēās scopulum intereā cōnscendit, et omnem

     prōspectum lātē pelagō petit, Anthea quem

     jactātum ventō videat Phrygiāsque birēmīs

     aut Capyn aut celsīs in puppibus arma Caīcī.

     nāvem in cōnspectū nūllam, trīs lītore cervōs

     prōspicit errantīs; hōs tōta armenta sequuntur

     ā tergō et longum per vallīs pascitur agmen.

     cōnstitit hīc arcumque manū celerīsque sagittās

     corripuit fīdus quae tēla gerēbat Achātēs,

     ductōrēsque ipsōs prīmum capita alta ferentīs

     cornibus arboreīs sternit, tum vulgus et omnem

     miscet agēns tēlīs nemora inter frondea turbam;

     nec prius absistit quam septem ingentia victor

     corpora fundat humī et numerum cum nāvibus aequet;

     hinc portum petit et sociōs partītur in omnīs.

     vīna bonus quae deinde cadīs onerārat Acestēs

     lītore Trīnacriō dederatque abeuntibus hērōs

     dīvidit, et dictīs maerentia pectora mulcet: