I. 223-253

Et iam fīnis erat, cum Iuppiter aethere summō

despiciēns mare vēlivolum terrāsque iacentīs

lītoraque et lātōs populōs, sīc vertice caelī

cōnstitit et Libyae dēfixit lūmina rēgnīs.

atque illum tālīs iactantem pectore cūrās

trīstior et lacrimīs oculōs suffūsa nitentīs

adloquitur Venus: "ō quī rēs hominumque deumque

aeternīs regis imperiīs et fulmine terrēs,

quid meus Aenēās in tē committere tantum,

quid Trōes potuēre, quibus tot fūnera passīs

cūnctus ob ītaliam terrārum clauditur orbis?

certē hinc Rōmānōs ōlim volventibus annīs,

hinc fore ductōrēs, revocātō ā sanguine Teucrī,

quī mare, quī terrās omnīs diciōne tenērent,

pollicitus -- quae tē, genitor, sententia vertit?

hōc equidem occāsum Troiae trīstīsque ruīnās

sōlābar fātīs contrāria fāta rependēns;

nunc eadem fortūna virōs tot cāsibus āctōs

insequitur. Quem dās fīnem, rēx magne, labōrum?

Antēnor potuit mediis ēlāpsus Achivīs

Illyricōs penetrāre sinūs atque intima tūtus

rēgna Liburnōrum et fontem superāre Timāvī,

unde per ōra novem vastō cum murmure montis

it mare prōruptum et pelagō premit arva sonantī.

Hīc tamen ille urbem Patavī sēdēsque locāvit

Teucrōrum et gentī nōmen dedit armaque fīxit

Trōia, nunc placidā compostus pāce quiēscit:

nōs, tua prōgeniēs, caelī quibus adnuis arcem,

nāvibus (īnfandum!) āmissīs ūnīus ob īram

prōdimur atque Italīs longē disiungimur ōrīs.

hic pietātis honōs? sīc nōs in scēptra repōnis?