I.335-371
Tum Venus: "haud equidem tālī
mē dignor honōre;
virginibus Tyriīs
mōs est gestāre pharetram
purpureōque altē
sūrās vincīre
cothurnō.
Pūnica rēgna
vidēs, Tyriōs et Agēnoris urbem;
sed fīnēs
Libycī, genus intractābile
imperium Dīdō
Tyriā regit urbe profecta,
germānum fugiēns.
longa est
iniūria, longae
ambāgēs; sed
summa sequar fastīgia rērum.
huic coniūnx
Sychaeus erat, dītissimus agrī
Phoenīcum, et
magnō miserae dīlēctus amōre,
cui pater
intāctam dederat prīmīsque iugārat
ōminibus. sed rēgna Tyrī germānus habēbat
Pygmaliōn,
scelere ante aliōs immānior omnīs.
quōs inter medius vēnit furor. ille Sychaeum
impius ante ārās
atque aurī caecus amōre
clam ferrō
incautum superat, sēcūrus amōrum
germānae; factumque
diū cēlāvit
et aegram
multa malus
simulāns vānā
spē lūsit amantem.
īpsa sed
in somnīs inhumātī
vēnit imāgō
coniugis ōra
modīs attollēns pallida mīrīs;
crūdēlīs ārās
trāiectaque pectora ferrō
nūdāvit, caecumque
domūs scelus omne retēxit.
Tum celerāre
fugam patriāque excēdere suādet
auxiliumque viae
veterēs tellūre reclūdit
thēsaurōs, ignōtum
argentī pondus et aurī.
hīs commōta
fugam Dīdō sociōsque parābat.
conveniunt quibus
aut odium crūdēle
tyrannī
aut metus
ācer erat; nāvīs, quae forte parātae,
corripiunt onerantque
aurō. portantur
avārī
Pygmaliōnis opēs
pelagō; dux fēmina
factī.
dēvēnēre locōs
ubi nunc ingentia cernēs
moenia surgentemque
novae Karthāginis arcem,
mercātīque solum,
factī dē nōmine Byrsam,
taurīnō quantum possent circumdare tergō.
sed vōs
quī tandem?
quibus aut vēnistis ab ōrīs?
quōve tenētis
iter?" quaerentī tālibus ille
suspīrāns īmōque
trahēns ā pectore
vōcem: