I.402-436
Dīxit et
āvertēns roseā
cervīce refulsit,
ambrosiaeque comae
dīvīnum vertice odōrem
spīrāvēre; pedēs
vestis dēflūxit
ad īmōs,
et vēra
incessū patuit dea. ille
ubi mātrem
agnōvit tālī
fugientem est voce secūtus:
"quid
nātum totiēns, crūdēlis tū quoque, falsīs
lūdis imāginibus? cūr
dextrae iungere dextram
nōn datur
ac vērās audīre
et reddere vōcēs?"
tālibus incūsat
gressumque ad moenia tendit.
at Venus obscūrō gradientīs
āere saepsit,
et multō
nebulae circum dea fūdit
amictū,
cernere nē
quis eōs neu quis contingere
posset
mōlīrīve moram
aut veniendī poscere causās.
ipsa Paphum
sublīmis abit sēdēsque revīsit
laeta suās,
ubi templum illī, centumque Sabaeō
tūre calent
ārae sertīsque recentibus hālant.
Corripuēre viam
intereā, quā sēmita mōnstrat,
iamque ascendēbant
collem, quī plūrimus urbī
imminet adversāsque
aspectat dēsuper arcēs.
mīrātur mōlem
Aenēās, māgālia
quondam,
mīrātur portās
strepitumque et strāta
viārum.
īnstant ardentēs
Tyriī: pars dūcere
mūrōs
mōlīrīque arcem
et manibus subvolvere saxa,
pars optāre
locum tēctō et conclūdere
sulcō;
iūra magistrātūsque
legunt sānctumque senātum.
hīc portūs
aliī effodiunt; hīc alta theātrīs
fundāmenta locant
aliī, immānīsque
columnās
rūpibus excīdunt,
scaenīs decora alta futūrīs:
quālis apēs
aestāte novā per flōrea rūra
exercet sub sōle
labor, cum gentis adultōs
ēdūcunt fētūs,
aut cum līquentia mella
stīpant et dulcī
distendunt nectare cellās,
aut onera
accipiunt venientum, aut agmine factō
ignāvum fucōs
pecus ā praesēpibus
arcent;
fervet opus redolentque
thymō fragrantia mella.