I.437-465
"ō
fortūnātī, quōrum
iam moenia surgunt!"
Aenēās ait
et fastīgia suspicit urbis.
īnfert sē
saeptus nebulā (mīrābile dictū)
per mediōs,
miscetque virīs neque cernitur ūllī.
Lūcus in urbe
fuit mediā, laetissimus umbrae,
quō prīmum
iactātī undīs
et turbine Poenī
effōdēre locō
signum, quod rēgia Iūnō
mōnstrārat, caput ācris equī; sīc nam fore
ēgregiam et facilem
vīctū per saecula
gentem.
hīc templum
Iūnōnī ingēns
Sīdōnia Dīdō
condēbat, dōnīs
opulentum et nūmine dīvae,
aerea cui gradibus
surgēbant līmina nexaeque
aere trabēs,
foribus cardō strīdēbat aēnīs.
hōc prīmum
in lūcō nova rēs
oblāta timōrem
lēniit, hīc
prīmum Aenēās
spērāre salūtem
ausus et adflīctīs
melius cōnfidere rēbus.
namque sub ingentī
lūstrat dum singula templō
rēgīnam opperiēns,
dum quae fortūna sit urbī
artificumque manūs
intrā sē operumque labōrem
mīrātur, videt
Īliacās ex ordine
pugnās
bellaque iam
fāmā tōtum vulgāta per orbem,
Atrīdās Priamumque
et saevum ambōbus Achillem.
cōnstitit et lacrimāns
"quis iam locus,"
inquit, "Achātē,
quae regiō
in terrīs nostrī nōn plēna labōris?
ēn Priamus.
sunt hīc
etiam sua praemia laudī,
sunt lacrimae rērum et mentem mortālia tangunt.
Sīc ait, atque animum pictūrā
pascit inānī,
multa gemēns, largōque umectat flūmine vultum. 465